Congo is een kutland
Zo, we zijn weer even terug. De afgelopen vier maanden hebben onze kansloze Gulppot-lezertjes weinig van ons gehoord. We waren op reis en hadden dus totaal geen zin om kansloze berichtjes te posten op onze nog kanslozere website voor onze nóg kanslozere lezertjes. Bovendien zaten wij in het midden van Afrika in de buurt van Bakwa-Ngundu, zonder stroom. Met als gevolg dat Aads prehistorische laptop nog voordat hij mijn hypermoderne dongle met satellietinternet (dat het zelfs op Mars nog doet) herkende leeg was. Tegenover onze hut zat een internetcafé, maar daar stonk het naar zweet. Na onze reis hebben we drie maanden in het ziekenhuis gelegen, omdat we meer ziektes hadden opgelopen dan de gemiddelde hoer aan SOA's oploopt in haar leven.
Gisteren hebben wij onze mailbox gecheckt. Deze puilde uit met zeikmails van wanhopige lezers die ons dood wensten, nabestaande van wanhopige lezers die ons dood wensten en spam van mensen die wij dood wensen. Tevens vonden we daar een mailtje van Jos van den Broek. Die blij was dat hij in het archief kon, zodat hij iedere dag nog een berichtje kon lezen.
Nu zijn jullie vast heel erg benieuwd hoe wij het gehad hebben in Bakwa-Ngundu. Nou, het was echt kut. Als we al eten hadden was dat niet te vreten, het was veel te warm en vrijwel al onze spullen zijn gestolen. De mensen waren wel aardig, zolang je de indruk wekte dat ze geld aan je konden verdienen. Het hoogtepunt was toch wel het optreden van de Zimbabwaanse tandarts Ekwueme Tadelesh Odhiambo, onder andere bekend als de winnaar van het WK Vistillen twee jaar geleden. Hij showde op een Hans Klok-achtige manier hoe hij de tanden van een willekeurige neger uit het publiek één voor één uit zijn bovenkaak trok (voor het eindresultaat zie foto). Dit was zeer vermakelijk. Andere hoogtepunten waren de noodlanding in Libië, het uit de auto duwen van Aad tijden een jeepsafari, de arrestatie van Aad op het Bakwa-Ngundese vliegveld vanwege wapensmokkel, de pin die Aads voet doorboorde tijdens het zwemmen, het doodschieten van een oma voor vijf zuurverdiende euro's en de thuiskomst. Verder was het één groot drama en daarom heb ik een wijze les voor iedereen die van plan is om naar Bakwa-Ngundu op vakantie te gaan: Ga niet!
